De keten loopt honderdtwintig kilometer langs de grens met Congo, met Margherita Peak op 5.109 meter als hoogste top — na de Kilimanjaro en Mount Kenya de derde van Afrika. Ptolemaeus noemde de bergen al de Bergen van de Maan, als bron van de Nijl.
Het nationale park beslaat bijna duizend vierkante kilometer en staat op de Werelderfgoedlijst. Anders dan de vulkanen in de regio is dit een blok oude aardkorst dat omhoog is geduwd: nat, groen, en op hoogte ijzig.
Juni tot augustus en december tot februari zijn het droogst en daarmee het meest geschikt om te lopen. Zelfs dan is regen normaal: de Rwenzori is een van de natste bergen van Afrika.
In de natte maanden zijn de paden diep modderig en staan de rivieren hoog. Een dagwandeling kan het hele jaar; voor de top is een droge periode geen luxe.
Aan de voet liggen enkele eenvoudige lodges en community camps bij Nyakalengija en Kilembe. Wie de berg op gaat slaapt in berghutten langs de route: basaal, koud en in het hoogseizoen vol.
Veel reizigers combineren de Rwenzori met Queen Elizabeth National Park, dat er vlak onder ligt — een korte rit tussen gletsjer en savanne.
De ijskappen van de Rwenzori zijn sinds 1906 met ruim tachtig procent geslonken en verdwijnen naar verwachting binnen enkele decennia. Het park wordt beheerd samen met de dorpen aan de voet: gidsen, dragers en koks komen daarvandaan. Boek via de parkorganisatie of een lokale coöperatie, en houd het dragersgewicht op maximaal vijftien kilo.
Ik bouw je reis rond de Rwenzori op maat: de route die bij je conditie past, een gids uit Ruboni en een vervolg dat er logisch op aansluit.